Het verhaal van
Pieter
"Als fanatiek sporter behoud
ik zo toch het plezier in bewegen."
De 77-jarige Pieter de Wildt sport zijn hele leven al. Van voetbal tot volleybal, van schaatsen tot wielrennen: hoe fanatieker, hoe beter. Maar zijn rechterknie speelt al op sinds hij begin twintig was. “Ik ben met zaalvoetbal door mijn knie gegaan”, vertelt hij. “Pas 13 jaar later ontdekten ze dat mijn voorste kruisband is afgescheurd.”
Pieter sportte zes dagen per week en werd in zijn jonge jaren twee keer geopereerd aan zijn meniscus. Toch bleven de klachten. “Ik bleef door mijn knie gaan. Dus dan is het even niet spelen en daarna ga je toch weer door.” Pas veel later werd duidelijk wat er aan de hand was.
Een knie die steeds meer protesteert
Na jaren volleyballen, voetballen en tennissen stapte Pieter in 1978 over op wielrennen. Dat ging lange tijd goed, hij reed wedstrijden en ging in de winter veldrijden. Maar de knie bleek kwetsbaar. Zijn kraakbeen sleet sneller af dan wenselijk. Na zwaardere inspanningen werd zijn knie dik.
In 1985 volgde een kijkoperatie. De boodschap was hard: hij had onder andere zware artrose. Pieter moest zijn knie ontzien en hij stopte vijf jaar lang met sporten. Daarna vond hij een nieuwe sport die zijn knie toeliet: golf. Dat doet hij nu al 35 jaar.
De allereerste deelnemer aan Knieartrose.nl
Zijn zoon Joris wordt fysiotherapeut, en dat brengt iets bijzonders op gang. Pieter krijgt vanaf dan oefeningen en adviezen. Daarmee wordt hij feitelijk de eerste deelnemer van wat uitgroeit tot het knieartroseprogramma. De oefeningen en inzichten hebben hem veel gebracht. “In mijn geval moeten de spieren de zwakte van het gewricht opvangen”, zegt hij. Het werkt: hij houdt zijn knie stabiel en kan blijven bewegen.
Oefenen om te blijven doen wat je leuk vindt
Nog altijd doet hij bijna elke ochtend de oefeningen uit het programma. Niet omdat hij ze leuk vindt, maar hij weet wat het hem oplevert. “Ik sta op en begin ermee. Na een goed half uur zeg ik: zo, het zit er alweer op.” Golfen is zijn echte motivatie. “Ik ben helemaal gek van het golfspelletje. Met mijn handicap zit ik ten opzichte van alle Nederlandse 77-jarige golfers bij de laagste 3%. Mede dankzij de oefeningen kan ik een paar keer per week naar de golfbaan.”
Kleine stappen, grote winst
Ook leerde het programma hem anders naar vooruitgang te kijken. Niet terugdenken aan hoe hoog hij vroeger sprong bij volleybal, maar blij zijn met wat je wel kunt. Dat is de basis van het programma. “Niet vechten, maar accepteren. Positief denken en elk klein stapje zien als een overwinning.”
Die manier van denken helpt om realistisch en doelgericht te blijven. “Ik kan geen Vierdaagse meer lopen, maar wel 18 holes. Ter preventie draag ik wel een kniebrace. Het gaat mij om te kunnen blijven spelen en bewegen.”
Een actief leven op een kwetsbare knie
Dat hij op zijn 77e nog vrijwel alles kan, is geen geluk. Het is het resultaat van jarenlang luisteren naar zijn lichaam en doorgaan. “Met hulp en de juiste adviezen blijf ik trainen en belast ik mijn knie op verantwoorde manier. Ik heb geen wonderknie, maar dankzij een duidelijke aanpak die werkt, kan ik op deze leeftijd nog heel veel doen. En daar ben ik best wel tevreden over.”
